Alamut Kalesi, tarih boyunca birçok efsaneye ve hikayeye ev sahipliği yapmış, stratejik bir konumda yer alan görkemli bir yapıdır. Yüksek kayalıkların zirvesine inşa edilmiş olan bu kale, sadece fiziksel bir savunma noktası değil, aynı zamanda siyasi ve dini bir merkez olarak da önemli bir rol oynamıştır. Hasan Sabbah'ın liderliğinde, bu kale Batınilik akımının kalbi haline gelmiş ve birçok gizemli olayın merkezinde yer almıştır.

Alamut Kalesi, kelime olarak "kartal yuvası" anlamına gelir ve Kazvin'in kuzeydoğusunda, yüksekliği 2.000 metreyi aşan kayalar üzerine inşa edilmiştir. Bu kale, Deylemli hükümdarlardan Vehsudan b. Mezrubanda tarafından 805 yılında kurulmuştur. Hasan Sabbah, 1090 yılında Alamut Kalesi'ni ele geçirmiş ve burayı Batıniliğin ve teşkilatının merkezi olarak kullanmıştır. Sabbah, halkı İsmailiyye mezhebine davet etmiş ve kaleyi ele geçirilemez ve kuşatmalara dayanacak şekilde tahkim ettirmiştir. Alamut Kalesi, 1256 yılında Moğol hükümdarı Hülagu tarafından yıkılmıştır. Bazı kaynaklar, Alamut Kalesi'nde geçen ve Hasan Sabbah ile ilişkilendirilen efsaneleri şu şekilde özetler:

• Kaleye bir sığır derisinin kaplayacağı kadar toprak istenmesi ve bu talebe olumlu yanıt verilmesi üzerine, bir öküz derisinin ince ince çekilerek tüm kaleyi kaplayacak hale getirilmesi ve bölgenin alınması.
• Gençlerin, içinde uyuşturucu bulunan bir içki içirilerek "cennet" olarak tasvir edilen bahçelere götürülmesi ve bu bahçelerde kendilerini gerçekten cennette sanmaları.

Bu rivayetlerin muhalifler tarafından ortaya atılan karalama kampanyaları olduğu da savunulmaktadır.