Antik kentlerin altyapısında önemli bir yer tutan kanalizasyon sistemleri, toplumların hijyen koşullarını iyileştirerek yaşam standartlarını artırıyordu. Bu sistemler, mühendislik becerileri ve doğal su akışını kullanarak atıkların güvenli bir şekilde uzaklaştırılmasını sağlıyordu. Gelişmiş mühendislik teknikleriyle inşa edilen bu yapılar, kentsel yaşamın sürdürülebilirliğini ve sağlığını korumada kritik bir rol oynamıştır.

Antik kentlerdeki kanalizasyon sistemleri, genellikle şu şekilde çalışıyordu:

• Eğimli kanallar. Kanallar, belirli bir eğimle inşa edilirdi, böylece atık sular etkili bir şekilde uzaklaştırılabilirdi.
• Kapalı kanallar. Örneğin, Mohenjo-Daro ve Harappa gibi yerlerde, pişmiş tuğla ve taş kullanılarak eğimli kapalı kanallar inşa edilirdi.
• Umumi tuvaletler. Kanallar, umumi tuvaletlere bağlanırdı.
• Yağmur suyu yönetimi. Antik Yunan'da, sokak eğimleri yağmur suyunun doğal akışını destekleyecek şekilde düzenlenirdi.
• Temizlik. Sürekli akan su ile temizlik sağlanırdı.

Örneğin, Roma'daki Cloaca Maxima, bataklık alanları kurutmak amacıyla inşa edilmiş ve zamanla dev bir kanalizasyon ağına dönüşmüştür. Günümüzde, Magnesia Antik Kenti'ndeki kanalizasyon sisteminin bir kısmı hala çalışır durumda olup, yağmur sularının tahliyesinde kullanılmaktadır.